multi-agent-patterns

Umiejętność do opanowania trzech kluczowych wzorców architektonicznych dla systemów wieloagentowych: orkiestratora, peer-to-peer i hierarchicznego. Dowiedz się, kiedy rozbić zadanie na wiele instancji modelu językowego, jak izolować kontekst każdego agenta i jak uniknąć typowych pułapek koordynacji. Idealna dla budowania systemów produkcyjnych, które muszą obsługiwać wiele dziedzin jednocześnie.

1. Zainstaluj umiejętność w swoim środowisku agenta, dodając ją do dostępnych skilli. Umiejętność zawiera dokumentację trzech głównych wzorców: orkiestratora (kontrola centralna), peer-to-peer (elastyczne przekazywanie) i hierarchicznego (abstrakcja warstwowa).

2. Zidentyfikuj, czy Twoje zadanie wymaga wielu agentów. Aktywuj tę umiejętność, gdy napotykasz ograniczenia kontekstu pojedynczego agenta, zadanie naturalne dzieli się na równoległe podzadania lub różne podzadania wymagają różnych zestawów narzędzi.

3. Wybierz odpowiedni wzorzec dla Twojego przypadku użycia. Użyj orkiestratora, gdy potrzebujesz scentralizowanej kontroli; peer-to-peer, gdy agenci muszą elastycznie przekazywać pracę między sobą; hierarchiczny, gdy struktura zadania ma naturalne warstwy abstrakcji.

4. Zaprojektuj protokoły koordynacji między agentami. Umiejętność podkreśla, że kluczową zasadą jest izolacja kontekstu — każdy agent powinien mieć własne okno kontekstu i system promptów dostosowany do jego roli, nie zaś symulować organizacyjne role.

5. Zaplanuj mechanizmy konsensus i obsługę błędów. Zwróć uwagę na typowe problemy: wąskie gardła w komunikacji, rozbieżności między agentami i propagację błędów w systemie.