context-hunter

Context Hunter to umiejętność dla agentów kodowych, która uruchamia się przed każdą zmianą w kodzie. Klasyfikuje złożoność zadania, odkrywa lokalne konwencje i wzorce do ponownego użytku, a także waliduje założenia na podstawie testów i historii. Zapobiega ślepemu kodowaniu poprzez systematyczną analizę — dla prostych zmian (L0) przechodzisz od razu do implementacji, dla zmian umiarkowanych (L1) tworzysz krótką notatkę kontekstu, a dla złożonych (L2) przygotowujesz pełny przegląd przed pisaniem kodu.

1. Przed każdą implementacją funkcji, naprawą błędu lub refaktoryzacją uruchom Context Hunter. Narzędzie najpierw klasyfikuje złożoność zadania — L0 to trywialne zmiany (literówki, przejścia nazw), L1 to zmiany w jednym obszarze, L2 to prace wpływające na architekturę lub wiele modułów.

2. Na etapie oceny kompletności pytaj się: co może brakować w tym zadaniu? Sprawdź, czy podobne fragmenty kodu zawierają uwierzytelnianie, walidację, telemetrię lub obsługę błędów — jeśli tak, czy twoja zmiana powinna je uwzględniać?

3. Przeprowadź ukierunkowaną eksplorację kodu — zamiast ładować wszystko, znajdź minimum istotnych plików. Szukaj analogicznych implementacji, śledź przepływ danych dla podobnych funkcji i zidentyfikuj narzędzia do ponownego użytku zanim zaczniesz pisać kod.

4. Waliduj swoje założenia poprzez testy, konfigurację i historię zmian. Potwierdź, że moduł powinien być w proponowanym miejscu i że semantyka (np. soft-delete) jest spójna z resztą bazy kodu.

5. Dla zadań L0 przejdź bezpośrednio do implementacji. Dla L1 napisz krótką notatkę z odkrytymi wzorcami. Dla L2 przygotuj pełny przegląd kontekstu zawierający wszystkie znalezione konwencje, przepływy danych i ryzyka.

6. Jeśli podczas pracy odkryjesz, że złożoność jest wyższa niż początkowo oceniono, podnieś poziom i zastosuj bardziej rygorystyczny przepływ pracy — nie ignoruj nowych dowodów.